ووووووددددددداااااااااعععععععع

سلام دوستای عزیز که تو این چند وقته یا بهتر بگم تو عمر یه هفته ای وبلاگ نظر دادنو منو شرمنده خودشون کردن

متاسفانه برام یه مشکلی به وجود اومده که نمیتونم کار توی این وبلاگو ادامه بدم

نمیدونم شاید از اولم کارم اشتباه بود که با این کار دیگرانو خوشحال کنم در صورتی که........................................................

به هر حال از همه ی شما عزیزان که به این وبلاگ میومدین و عادت کرده بودین معذرت میخوام. به واقع من که خیلی به همه ی شما دوستان عادت کرده بودم.

جا داره خصوصا از دوستای عزیز تارا خانم-آقا محمد رضا- رز قرمز-پسرک تنها- اقا میلاد- ابجی محدثه-اقا دانیال-یگانه خانم- ملیسا خانم- نهیق خانم-نازنین خانم- و همه شما عزیزان دیگه عذر خواهی کنم.

منو به خاطر این کارم ببخشید.

مطمئن باشید مجبور شدم یعنی با کاراشون مجبورم کردن.

منم خیلی ناراحتم.

سلام

میخوام قسمتهایی از یکی از نامه هایی که واسه رویا نوشتمو براتون بنویسم امیدوارم خوشتون بیاد

عزيزم زندگي هميشه بهار نيست

         گاهي ابر خزان بر آن سايه مي افکند

                    و دست بي وفايي روزگار با وفا ترين دوستان

                                                             را از هم جدا مي کند

اگر روزي چنين شد تو نيز به اين نوشته بنگر

                              وبخاطر خاطراتم اشک بريز...؟

زندگي زيباست عشق روياست محبت تنهاست دوستي از همه والاست

از آن زماني که هنر دوستي را فهميدم فقط تو را مي بينم

                        که تکه گاهي از محبت هستيم و من در اين ميان

چون پرندگان آشيان گم کرده در جستوجوي پناهگاه مطمئن تو را يافتم

دوري ات را نمي توان تحمل کرد ولي چه توان کرد

                                     که رسم روزگار چنين است

سلام

این اولین پستیه که دارم براتون میذارم.

امیدوارم خدا کمکم کنه تا بتونم حرفای دلمو بگم. اگه خاطراتی در این وبلاگ می خونید همش خواطرات خودم و عشقم رویاست

کسی که همه ی زندگیم بود همه ی عمرم بود (البته هنوزم هست) مونس تنهاییم بود اما.....

حالا که ازش دورم می خوام تا با شما دردو دل کنم البته امیدوارم براتون خسته کننده نباشه

روز اولی که جرئت صحبت کردن باهاشو پیدا کردم خیلی خوشحال بودم اخه خیلی دوسش داشتم ولی توان ابراز علاقه مستقیم نداشتم. به همین خاطر یه گوشه نشستمو این شعرو گفتم:

البته از نظر دستور شعری زیادم کامل نیست ولی من خیلیییییییی دوسش دارم.

شروع کنم این سخن را به نام او

                                     که بخشیدتم جان با یاد تو

گر از عشق و محبت توان نوشت

                                    مرا امیخته با جان تو سرشت

تو را من چه خوانم مه منجبین

                                    که کم باشدت هر چه هست در زمین

عطارد و ناهید و خورشید و ماه

                                    همه در عجابند زان یک نگاه

گل لاله گشته زرویت خجل

                                    که حق است و از او نباید شگفت